M B L 0 G G E R

စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္

လြန္ခဲ့ေသာ ၁၂ ရက္၊ ဧၿပီလ ၂၀ ရက္ေန႔ ႏွင့္ ထိုအေတာအတြင္း ကာလမ်ားအတြင္း စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာတို႔ မ်ားလြန္းလွခဲ့၏။ ေသာကျဖစ္စရာ၊ နာလိုခံခက္စရာ ႏွင့္ ဦးေႏွာက္စားစရာမ်ားက ဒုႏွင့္ေဒး။ သာမန္အားျဖင့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ တစ္ေလ်ာက္ ထိုအရာမ်ားက ပံုမွန္လိုလိုရွိေနက် အရာမ်ားသာျဖစ္ခဲ့ၿပီး ထိုကာလ အတြင္းကမူ သာမန္ထက္ထူးကဲစြာပင္ ဒီေရအလား ျမင့္မားခဲ့၏။

သို႔အတြက္ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ပဲျဖစ္ျဖစ္ဆိုဆို၊ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခုပဲရရဟု ေျပာေျပာ ေန႔စဥ္ ဘ၀ထဲတြင္ ထမင္းစားသလို၊ အသက္ရႈသလို ပါ၀င္ေနေသာ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္ျခင္း၊ ေရးျခင္းတို႔ ႏွင့္ ခပ္ေ၀းေ၀း ေနၾကည့္ဦးေတာ့မည္ ဟုဆံုးျဖတ္ကာ ႏႈတ္ဆက္ေၾကာင္း ေျပာခဲ့၏။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုပို႔စ္ တင္ၿပီး ျပႆနာမ်ားႏွင့္ နပန္းလံုးရင္း ဘေလာ့ဂ္ကို မၾကည့္ပဲ ပစ္ထားလိုက္သည္မွာ ၇၂ - နာရီသာ ခံပါသည္။ ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ေသာ သံေယာဇဥ္တို႔ကား ခိုင္ၿမဲလွေပစြ။

ထို ၇၂- နာရီ လြန္ေျမာက္ေသာ ေန႔မွစ၍ ဘေလာ့ဂ္လည္၊ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္ ျခင္း ျပန္လုပ္လိုက္သည္မွာ ယေန႔အထိ နဂိုမူလအတိုင္း မေျပာင္းမလဲသာ ျပန္ျဖစ္သြားေတာ့၏။ တစ္ခုရွိေသးသည္။ ျပႆနာမ်ား ၊ ေခါင္းကိုက္စရာမ်ားလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ေလ်ာ့နည္း ပေပ်ာက္သြားျခင္းတို႔ ကလည္း အဓိကအခ်က္ အေနျဖင့္ ပါ၀င္သည္ကို ျငင္းအံ့စရာ လိုမည္မထင္။ လာေရာက္အားေပးၾကကုန္ေသာ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားအားလည္း လြန္စြာ ေက်းဇူးတင္ပါ၏ ဟုေျပာက နည္းေနပါဦးမည္။

ဟိုတစ္စ၊ သည္တစ္စ အေတြးစမ်ား

ထိုေခါင္းစားစရာမ်ား၊ ျပႆနာမ်ား ရွိေနစဥ္ကာလအတြင္း ေတြးေတာမိေသာ အခ်က္တစ္ခ်ိဳ႔ကား ေအာက္ပါတို႔ အတိုင္း ျဖစ္၏။

• လူ႔ဘ၀ကား တိုေတာင္းလြန္းလွ၏။ ထိုသို႔ေသာ လူ႔ဘ၀အတြင္း အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္မည္၊ မလုပ္ဘူး ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေနျခင္းထက္ တစ္ခုခုကို ျပတ္ျပတ္သားသား ထလုပ္လိုက္ျခင္းက သာလြန္ေကာင္းမြန္သည္ ဟု မိမိကိုယ္ကို ဆံုးမျဖစ္ခဲ့၏။

• တစ္ခါတစ္ရံ တရားဓမၼတို႔ကို ျပသဆံုးမေနပါလ်က္၊ အက်ိဳးရွိရာ၊ အက်ိဳးရွိေၾကာင္းတို႔ကို ေ၀မွ်ေပးေနပါလ်က္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ အသိအမွတ္ျပဳမႈ (ခ်ီးမြမ္းမႈ မဟုတ္ပါ) ကိုမွ မရရွိသည့္အခါ ထိုသို႔ေသာ အရာတို႔အား (၂) ဆတိုး ေပးေ၀လိုက္စမ္းပါ ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုခိုင္းမည္ဟု ေတြးေတာျဖစ္ခဲ့၏။ (တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အလုပ္တစ္ခုအား အမ်ားသူငါ၏ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို လိုခ်င္၍လုပ္ျခင္း ဆိုတဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔က လြန္ေျမာက္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မျပဳသည္ျဖစ္ေစ မိမိ ယံုၾကည္ရာအလုပ္ မိမိလုပ္ဖို႔သာ ပဓာနက်သင့္ ေၾကာင္းလည္း ဆက္လက္ႀကံစည္မိျပန္၏။)

• အတိတ္က ကၽြန္ေတာ္ျပဳခဲ့ေသာ ကံတို႔၏ အက်ိဳးေပးမႈကို ခံစားရရွိသည္ထင့္။ တစ္ခါတစ္ခါက် ျပန္ေတာ့လည္း မဆီမဆိုင္ ကိုယ္မလုပ္ခဲ့ေသာ ကိစၥမ်ားအတြက္ပါ ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းစြာ ေျပာဆိုျခင္းတို႔ကို ခံရျပန္သည္။ ထိုသူတို႔အား ေမတၱာမပ်က္ပဲ ကၽြႏု္တို႔ဗုဒၶလမ္းစဥ္ျဖင့္သာ တံု႔ျပန္ေတာ့အံ့ ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္မိသည္။

ေနာက္ “တစ္ကယ့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက ကိုယ္တြင္းမွာ“ ဆိုေသာစကားကို အေသအခ်ာ၊ အေလးအနက္ စဥ္းစား ရွာေဖြမိပါသည္။ ရိုးတိုးရိတ္တိတ္ေတာ့ သိေနသလိုလို ခံစားမိ၏။ အေသအခ်ာကား မသိေသး။ သို႔ေသာ္ ျပင္ပ အာရံု ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုေသာအရာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ဆိုေသာ အရာမ်ားထဲတြင္ ပူေလာင္မႈမ်ား တြဲရက္ပါပါလာ သည္ကိုေတာ့ တိတိက်က်ေရာ၊ ကိုယ္ေတြ႔လက္ေတြ႔ပါ ႀကံဳဖူးေပါင္းမ်ား ေနသျဖင့္ အတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုေသာအရာ ကို အခုတစ္ေလာ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္၀င္စားေနမိျပန္၏။ အတြင္းမွာ တစ္ကယ္ေရာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရွိရဲ့လား။ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္သည္။ နားလည္လိုသည္။ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္အတြင္း ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ပ်က္ႏိုင္ေသာ စိတ္၏ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း အား မည္သည့္နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ခ်ည္းကပ္၍ အဆင္ေျပႏိုင္မည္နည္း။

ေထြရာေလးပါး

အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ လူမႈဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္တြင္ ညံ့ဖ်င္းလွသူ တစ္ဦးျဖစ္၏။ ဘေလာ့ဂ္ေလာကတြင္ေရာ၊ အျပင္ေလာကတြင္ပါ အေပါင္းအသင္းဟူ၍ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေပါင္းသင္းေနသည္၊ သူ၏ ခံစားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း နားလည္၊ ကၽြန္ေတာ္၏ ခံစားခ်က္ကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ေပး ႏိုင္သူ အေပါင္းအသင္းဟူ၍ လက္ခ်ိဳးေရက လက္တစ္ဖက္ပင္ မျပည့္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္စိတ္ႏွင့္ ကိုယ့္ကိုသာ ေနလိုလွ၏။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး (ေပါ့ေပါ့သြမ္းသြမ္း မဟုတ္ပါ) ႏွင့္ ဟန္ေဆာင္မႈ ကင္းကင္း၊ အရွိကို အရွိလို၊ အျမင္ကို အျမင္အတိုင္း မ်က္ႏွာဖံုးေတြ၊ မာန္မာနေတြ ဘာတစ္ခုမွ မရွိပဲ လြတ္လပ္စြာ။ (သို႔အတြက္ လူ႔ဂြစာ၊ အတၱသမား၊ အေျခာက္တိုက္ ေသြးနားထင္ ေရာက္ေနသူ ဟုလည္း အေျပာခံရေပါင္း၊ အထင္ခံရေပါင္းလည္း မနည္းလွပါ)

“ကိုယ္လိုခ်င္တာရဖို႔ ကိုယ္က အရင္ေပးရတယ္“ ဆိုေသာ စကားကို တက္က်မ္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးသည္။ ထိုစကား သည္ ကိုယ္လိုခ်င္တာ မရေသးသေရႊ႔ ကိုယ္ကေပးမည္၊ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ရၿပီးေနာက္ မေပးေတာ့ဟု အဓိပၸာယ္ထြက္ လာလ်င္မည္သို႔ မည္ပံုလုပ္ရပါမည္နည္း။ ေနာက္ လိုခ်င္တာတစ္ခုရွိေနသျဖင့္ ေပးေနျခင္းဟူေသာ အဓိပၸာယ္ထြက္လာ ကတည္းက ထို ေပးျခင္းဆိုေသာ အရာ၌ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း တန္းလန္းပါလာသည္မွာ လြန္စြာမွ အက်ဥ္းတန္ သြား၏။ အရုပ္ဆိုးသြား၏။ အႏွစ္မပါ ၊ ဗလာနတၳိျဖစ္ေသာ စကားဟုသာ မွတ္ယူမိပါ၏။

အမွန္ေတာ့ ကိုယ္က ေပးမည္ဆိုလ်င္ ဘာပဲျပန္ရရ၊ မရရ ေပးမည္ဆိုျခင္းက ပိုလြတ္လပ္သည္ မဟုတ္တံုေလာ။ ပိုမို ေလးနက္ၿပီး ပို၍လည္း အဖိုးတန္ေသာ စိတ္ထားျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထိုသို႔ ေပးႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္း ႀကိဳးစားရပါဦးမည္။ ထိုစိတ္မ်ိဳးမထားႏိုင္ခဲ့သည့္ အတြက္လည္း ကိုယ့္မီးကို ေမႊးရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလာင္ကၽြမ္းခဲ့တာေတြ မနည္းလွေတာ့။

အခုေတာ့ မီးျပင္းျပင္းႏွင့္ သၿဂိဳလ္ ရမည္မွာ ထိုသို႔ေသာ မလြတ္လပ္သည့္ စိတ္မ်ား ျဖစ္မွန္းသိခဲ့ေလၿပီ။ တေန႔တစ္စ ႏႈန္းျဖင့္ သၿဂိလ္ ႏိုင္လ်င္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ မီးစာမကုန္၊ ဆီမခမ္းမွီ ထိုသို႔ေသာ ညစ္ေထးေသာ စိတ္မ်ား ေလာင္ကၽြမ္း ကုန္ဆံုးသြားႏိုင္အံ့ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။

စကားခ်ပ္။ ။ မတူးတူး၊ ၀ကၤပါ၊ Apprenticeship ၊ ေအးခ်မ္းသူ၊ ကိုစိုးထက္ ၊ ကိုသင္ကာ၊ ကိုေတဇာ၊ ကိုေ၀ၿဖိဳး၊ ကိုရင္ဆိုးသြမ္း၊ ကိုမိုက္ကယ္၊ ကိုျပည့္စံု ႏွင့္ စီေဘာက္စ္ မွ ေဘာ္ဒါတစ္သိုက္တို႔ကို ဒီပို႔စ္ႏွင့္အတူ ေက်းဇူး အထူးတင္ပါေၾကာင္း ေျပာရင္း လာလည္သူမ်ား အားလံုးတို႔ကိုလည္း ေက်းဇူးဥပကာရ အထူးတင္ပါေၾကာင္း ထပ္ေဆာင္းေျပာၾကားပါရေစ။